Deze zeldzame all-wit Kinband pinguïn steekt af tegen zijn vrienden als hij zijn ‘s morgens waggelen rond Antarctica. De ongewone vogel werd gefotografeerd door de natuurkundige David Stephens tijdens een expeditie naar de natuur Aitcho eilanden. Kinbandpinguïns ‘normale zwart-wit kleuren voorziet hen van camouflage terwijl ze duiken naar vis.

De voorwaarde die de witheid veroorzaakt staat bekend als leucism. Het verschilt van albinisme is een totaal gebrek aan huid pigment.

De heer Stephen, die werkt aan boord van Lindblad Expeditions ‘National Geographic Explorer schip, schreef in het dagelijkse expeditie rapport: “Aan de rand van het water stond een leucistic Chinstrap. ‘Deze vogel was witachtig, maar niet helemaal een albino. In plaats daarvan had gepigmenteerd ogen en een waste-out versie van de normale een Chinstrap het patroon.  Vanwege de oneven kleuring kan vissen iets moeilijker zijn.

Dyan deNapoli, een pinguïn expert en auteur van ‘The Great Penguin Rescue, zei dat de snelheid van leucism in Kinbandpinguïns is ongeveer 1 op 146.000. Hij voegde eraan toe: ‘Het is een vrij zeldzaam verschijnsel’.

In de diepzee voor Antarctica hebben wetenschappers een nieuw, bizar ecosysteem ontdekt. Ontelbare Yeti-krabben bedekken daar de volledige zeebodem. Een onderzeeër kon ook een nieuwe octopussoort fotograferen.

De dieren leven er in het duister rond enkele heetwaterbronnen, waaruit water met een temperatuur van rond de 380 graden Celsius stroomt. Het internationale team heeft zijn ontdekkingen voorgesteld in het wetenschappelijk journaal PLoS Biology.

In het gebied van de East Scotia Ridge ten oosten van de zuidpunt van Zuid-Amerika en ten noorden van Antarctica liet de groep een met meetinstrumenten en camera’s uitgeruste onderzeeër dalen tot op een diepte van 2.600 meter.

Black Smokers
De beelden toonden onder andere zogenaamde Black Smokers. Deze metershoge vulkanische schoorstenen schieten van de zeebodem omhoog. Daaruit stroomt kokend heet water, dat in de ondergrond door magma wordt verhit. Daarin zijn mineralen en andere substanties opgelost, waardoor het water eerder zwart lijkt.

Bij contact met de omringende oceaan, die temperaturen rond het vriespunt heeft, dalen de mineralen neer en laten de schoorstenen groeien. In de omgeving van de altijd duistere en koude zeebodem ontstaan door deze hydrothermale bronnen oases met een hoogst bijzonder leven.

2,4 kilometer diep
De wetenschappers vonden op een diepte van 2,4 kilometer duizenden kleurloze krabben, die de bodem als een dicht tapijt bedekken. Ze worden tot de Yeti-krabben gerekend, waarvan er tot nog toe nog maar een soort bekend is.

De rotsen zijn op vele plaatsen met een dikke mat uit micro-organismen begroeid. Ze profiteren van de vele substanties en de warmte, die via de bronnen in het zeewater zijn geraakt. In een verklaring spreekt Rogers van een ‘hete, donkere en verloren wereld’ van compleet onbekende soorten.

Roofachtige zeester
‘Wat we niet hebben gevonden, is al even verrassend dan wat we hebben ontdekt’, vulde de bioloog aan. Want vele dieren, die aan hydrothermale bronnen in andere oceanen zijn te vinden, komen in het nieuw beschreven ecosysteem in Antarctica niet voor. Daartoe behoren wormen, mosselen, enkele krabben en garnalen. Daaruit besluiten de wetenschappers, dat de levensgemeenschappen rond de heetwaterbronnen heel wat verscheidener zijn dan tot nog toe werd aangenomen.

De camera’s kregen in de diepte ook een nog niet beschreven roofachtige zeester met zeven armen in het oog. Hij wandelde over een veld met zeepokken die op stelen groeien – zeepokken behoren tot de grote groep van kreeftachtigen. Daarbij kwamen ook nog talrijke schaalhoorns of napslakken en zeeanemonen.

Als op een andere planeet
Het afgelegen leven in de diepzee lijkt soms zo vreemd dat men zich op een andere planeet waant. In de van daglicht verstoken diepte levert de zon geen energie. De organismen grijpen terug naar chemische energie om hun koolhydraten en andere levensnoodzakelijke substanties op te bouwen. In navolging van de fotosynthese op het aardoppervlak spreken wetenschappers van de chemosynthese. De daarmee groeiende bacteriën vormen de grondlaag van het in hoge mate geïsoleerde ecosysteem.

Bron: ad

Adéliepinguïns en keizerpinguïns zijn echte dagdieren. Bij het krieken van de dag duiken ze in de Antarctische zee om vis en krill te vangen, maar ze zorgen er altijd voor dat ze weer aan land zijn voor het duister invalt. De reden zou liggen in het slechte nachtelijke zicht van de dieren. Maar nieuw onderzoek suggereert dat ze doodsbang zijn om als maaltijd van zeeleeuwen en orka’s te eindigen.

Zee-ecologen David Ainley en Grant Ballard bevestigden bij 65 adéliepinguïns apparaatjes waarmee de diepte en lichtsterkte gemeten kon worden. De onderzoekers analyseerden daarmee maar liefst 22.000 jachtduiken. Daaruit bleek dat de pinguïns gemiddeld 50 tot 100 meter diep gaan en daar is het al bijna net zo donker als aan het begin van de nacht. In andere onderzoeken bleek de keizerpinguïn tot 500 meter diep te duiken, waar het compleet zwart is. Kortom, met de ogen van de twee pinguïnsoorten is niets mis.

Waarom jagen ze dan toch liever niet ’s nachts, terwijl de kans op een rijke vangst dan het grootst is? De reden: zeeleeuwen doen overdag altijd hun middagdutje, terwijl de nacht hun jachtperiode is. Dat hebben de pinguïns goed in de gaten. De angst om in de bek van een zeeleeuw te eindigen zit zelfs zo diep dat ze liever kilometers over land naar hun kolonie waggelen, dan dat ze er via een kortere route heen zwemmen.

Daarnaast bepaalt deze angst ook de hele seizoensplanning van de vogels. Aan eind van de zomer verlaten de keizerpinguïns hun kolonies, maar in plaats van naar het voedselrijke zuiden te gaan, geven ze de voorkeur aan de minder goed bedeelde noordelijke streken. Daar blijft het namelijk langer licht.

Pinguïns zijn niet de enigen in het dierenrijk die bang zijn om opgegeten te worden. “Jagers en de angst die ze veroorzaken, spelen een grote rol in elk ecosysteem”, zegt William Ripple (Oregon State-Universiteit) aan Science NOW, die zelf onderzoek doet naar effect van angst op elandenpopulaties.

bron: kijk

Een paar van twee mannetjespinguïns uit de dierentuin van Harbin in het noordoosten van China is gescheiden van de andere pinguïns. De dierentuin nam de maatregel omdat de twee mannetjes het ei van een heteropaar probeerden te stelen. Dat heeft een medewerker van de dierentuin in Harbin zaterdag laten weten. Het homopaar maakte deel uit van een groep van zeventien pinguïns. De vogels zijn in 2005 van de Zuidpool naar Harbin overgebracht.

Pinguïns leven acht maanden van het jaar bij elkaar op het ijs. Hun uitwerpselen laten een roodbruine vlek achter op het ijs. De wetenschappers bekeken foto’s van de Zuidpool en ontdekten op die manier de verblijfplaats van 38 pinguïnkolonies. Zes kolonies waarvan de locatie bekend was, bleken te zijn verdwenen.

Volgens onderzoeker Peter Fretwell is de nieuwe methode goed toe te passen in de toekomst. „Door klimaatverandering weten we dat het ijs in de komende jaren zal gaan smelten. Door deze techniek weten we waar de dieren zich bevinden en kunnen we zien of ze bedreigd worden door de veranderingen”, aldus de wetenschapper.

Bron: Telegraaf