Het gaat vooral om zaden. Deze zitten ongemerkt aan kleding, rugtasjes of cameratassen.  Bij het onderzoek zagen ze dat één derde van de bezoekers gemiddeld 10 zaden bij zich droeg. Het ging hiet dan om mossen, korstmossen en sporen van varens. Deze niet-inheemse plantensoorten zijn een bedreiging voor de natuurlijke biodiversiteit en het functioneren van de Antarctische land ecosysteem.

Het westelijk kustgebied van het Antarctische Schiereiland is al slachtoffer geworden van deze niet in-heemse soorten. Hier groeien inmiddels al mossen etc.

De normale procedure voor bezoekers is, als men het Antarctica land op gaat, om alle tassen en kleding uittezuigen. Om te voorkomen dat je niet in-heemse objecten meeneemt. Om in iedergeval het risico te verkleinen.

Maar liefst 2300 kilometer zal Team Wilco (Van Rooijen en co-piloot Fokke van Velzen) in de Solar Truck gaan afleggen, van Antarctica naar de Zuidpool en terug, in het kader van de Missie Antarctica 2048.

Met de Missie Antarctica 2048 wil Team Wilco de jeugd inspireren en hen laten zien dat duurzaamheid belangrijk is voor het behoud van onze aarde. En dat we technisch al heel veel kunnen, maar nog veel te weinig doen. Met een Solar Truck naar het einde van de wereld, de Zuidpool, het kan dus gewoon!

Team Wilco wil tevens aandacht vragen voor het behoud van Antarctica in haar huidige pure vorm. In 2048 loopt het Environmental Protocol af, een onderdeel van het ‘Treaty Antarctica’, waardoor dit laatste ongerepte continent en tevens onze belangrijkste zoetwatervoorraad, vogelvrij verklaard kan worden en vele landen dan zouden mogen boren naar olie en mineralen.

De Solar Truck is reeds met de studenten van de Hogeschool Utrecht en Team Wilco op testexpeditie geweest naar Finland, in februari 2011.

Kijk hier naar een video over de Missie en de Solar Truck.

Vrijdag 27 april zal de testrit over het strand gaan van Velsen naar Zandvoort, omdat het zand aan de Noordzeekust qua structuur veel overeenkomsten vertoont met de sneeuw op Antarctica. De Solar Truck zal rond 9.30 uur vertrekken vanuit Velsen, de verwachting is dat de Solar Truck einde ochtend in Zandvoort zal arriveren.

Na deze strandtest zal de Solar Truck doorrijden naar het Circuit Park Zandvoort, om aan te sluiten bij de eerste wedstrijddag van de First Electro League: een wedstrijd waarin teams van 8 scholen het tegen elkaar opnemen in (door hen samengestelde) elektrisch aangedreven superkarts. De First Electro League is er voor scholieren in het voortgezet onderwijs en is onderdeel van de Techno Challenge, een initiatief van staalbedrijf Tata Steel in IJmuiden. Doel van de Techno Challenge is het interesseren van jongeren voor techniek, wetenschap, cultuur, open innovatie, samenwerking en het prikkelen van de ondernemersgeest.

bron: hu.nl

Antarctica heeft ten minste 145 kleine meren bedolven onder het ijs en een hele grote naam Vostok.  Nu wetenschappers hebben ontdekt dat de tweede en derde grootste bekende lichamen van ondergrondse vloeibaar water zijn.

Exotische ecosystemen bevroren in de tijd, kunnen gedijen in de meren, ongerepte voor 35 miljoen jaar,  zeiden wetenschappers.

Vostok heeft een oppervlakte van 5400 vierkante mijl. Een van de pas ontdekte meren is ongeveer 770 vierkante mijl in omvang, of ongeveer de grootte van Rhode Island. De andere is ongeveer 620 vierkante mijl.

Beiden zitten meer dan 2 mijl onder het ijs en zijn ongeveer een halve mijl diep op basis van waargenomen verschillen in de zwaartekracht.

“Over de meren, de aantrekkingskracht van de zwaartekracht is veel zwakker, dus we weten dat er een groot gat daar beneden is”, zegt Robin Bell, een geofysicus aan het Lamont-Doherty Earth Observatory.

De grootste van de twee is vernoemd 90 º E voor de locatie. De andere heet Sovetskaya Lake. De ontdekkingen zullen worden beschreven in het februari nummer van het tijdschrift Geophysical Review Letters.

Bell en Michael Studinger combineerde gegevens van ijs-penetrerende radar, zwaartekracht enquêtes, satellietbeelden, laseraltimetrie en records van een Sovjet-Antarctic Expedition, dat onbewust de meren afgelegd in 1958-1959.

De kusten van de meren verscheen in satellietbeelden zoals storingen in het oppervlak. Ook het ijs drijft in principe op de meren en heeft een lichte depressies zichtbaar in radarbeelden.

De combinatie van warmte van onderen en een dikke laag isolerend ijs boven houdt de temperatuur van het water aan de bovenkant van beide meren op een zwoele -3 graden celsius, zeggen de onderzoekers, ondanks dat de buitentemperatuur kan dalen tot -80 graden celsius in de winter.

Hoewel Antarctica een gevarieerde topografie heeft met bergen en dalen, is bekend dat enorme meren diep onder het ijs liggen, het team van glaciologen en cryosfeer specialisten zeggen dat het vinden van stromend water in vloeibare vorm in het gebied waarin ze deden zeer verbluffend was.

“We praten over een hoogte van 800 meter, waar temperaturen normaal gesproken rond de 20 graden onder nul liggen. Daarom is het zeer bijzonder om op deze hoogte stromend water tegen te komen.” zegt explorer teamlid Ricardo Jana (Chileens Antarctisch Instituut glacioloog en onderzoeker voor het Centrum voor Kwartair Fuego-Patagonië en Antarctica Studies).

Een van de Braziliaanse onderzoekers, Jefferson Simoes, de directeur van het Braziliaanse Nationaal Instituut voor Cryosphere zegt dat ze nog steeds tijd nodig om de oorsprong van de rivieren te bestuderen alvorens conclusies worden getrokken.

“Met de wind van Antarctica hebben we enige twijfels. Het kan verwarmen, zoals we gezien hebben vele malen eerder, gesmolten ijswater, ‘zei Simoes.
De ploeg liet een geautomatiseerd laboratorium slechts 670 kilometer van de Zuidpool die nog steeds vitale metingen stuurt zoals temperatuur, koolstofdioxide en andere atmosferische metingen in real-time.

Zwitser heeft vele reizen gemaakt naar afgelegen delen van de wereld zoals Kamchatka, Spitsbergen en Antarctica. Op deze reizen heeft hij de natuur vastgelegd in prachtige foto’s. Zwitser geeft lezingen over zijn natuurexpedities en leidt excursies. Een gepassioneerde man die boeiend kan vertellen over zijn vele trips.

De uitzending is op donderdag 26 januari van 21.00 tot 22.00 uur. Herhaling op zondag 29 januari van 12.00 tot 13.00 uur.

bron: Nieuwsblad voor Castricum

Handige links
website van Peter Zwitser

De Britse wetenschappers zijn net terug van een reis naar Antarctica. Ze hebben hun spullen naar het meer gebracht. Alles is nu klaar voor het echte werk: monsters verzamelen in het meertje Ellsworth dat onder een dikke laag ijs bedolven ligt.

December 2012
De Britten plannen hun missie al zo’n vijftien jaar. En later dit jaar is het dan eindelijk zover. In december hopen de onderzoekers te gaan boren. Het is een hele onderneming. Want er moet eerst zo’n drie kilometer ijs worden doorboord voor de onderzoekers bij het meer arriveren.

Leven?
Maar het is het hopelijk allemaal waard. Want de sedimenten en monsters die de Britten uit het meer hopen te gaan halen, kunnen ons veel meer vertellen over tal van zaken. Klimaatverandering bijvoorbeeld. Maar de heilige graal is toch wel het vinden van leven. Onderzoekers hebben goede hoop dat zich in het meer organismen ophouden. Als dat het geval is, kan het leven veel meer hebben dan gedacht. Blijkbaar kan leven zich dan ook handhaven onder extreme situaties zoals kou, flinke druk en totale duisternis. En dat is nuttige informatie voor wetenschappers die nog altijd hopen in de ruimte op organismen te stuiten. Als er geen leven wordt gevonden, is dat ook een leerpunt. Dan weten we namelijk dat leven deze extreme situaties niet aankan en op basis daarvan kunnen we onze zoektocht naar leven op aarde en daarbuiten beperken.

Meer Ellsworth op Antarctica. Afbeelding: via Google Maps.

Vostokmeer
Maar de Britten zijn natuurlijk niet de enigen die er flink op los boren. Ook de Russen zijn er druk mee. Zij zijn al volop aan de slag met het Vostokmeer. Dit ligt net ietsje dieper dan Ellsworth: er moet door zo’n 3750 meter ijs worden geboord.

Wie uiteindelijk als eerste met de resultaten komt, is niet belangrijk. Veel belangrijker is wat voor resultaten er komen. Want dit is toch wel heel bijzonder wetenschappelijk onderzoek dat een enorme impact op tal van onderzoeksdomeinen zal hebben. Ook is het fascinerend om te weten dat er zelfs op onze eigen planeet nog plekjes zijn waar we voor grote verrassingen kunnen komen te staan. Kortom: een expeditie om nauwlettend in de gaten te houden!

Bron: scientias

Een primeur: wetenschappers hebben op Antarctica de restanten van een grote plantenetende dino ontdekt.

Het gaat om een Sauropoda. Dat schrijven de onderzoekers in het blad Naturwissenschaften. De vondst is heel bijzonder en laat zien dat de Sauropoda in een enorm gebied voorkwamen.

Wereld
Eerder zijn resten van de Sauropoda al teruggevonden op alle continenten, behalve op Antarctica. Dat nu ook hier resten zijn opgedoken, wijst erop dat de Sauropoda aan het eind van het Krijt (zo’n 65,5 miljoen jaar geleden) over de wereld heersten.

Precies
De gevonden dino is dus een Sauropoda. Maar kunnen de wetenschappers nog preciezer zijn? Jawel. De onderzoekers denken een Titanosauria (zie de afbeelding hierboven) in handen te hebben.

De ontdekking helpt de wetenschappers zeker verder. Ze krijgen dankzij de gevonden dino een beter beeld van het leefgebied van de dino’s en in het bijzonder van de Titanosauria.

Bron: scientias

CryoSat-2 had oorpsonkelijk eind februari al moeten gelanceerd worden maar omwille van een technisch probleem met de Russische Dnepr draagraket werd de lancering van Europa’s ‘ijssatelliet’ uitgesteld. Dit is de eerste maal dat een ESA-satelliet in de ruimte gebracht wordt door het Russische lanceerbedrijf International Space Company Kosmotras. De eerste CryoSat ging in 2005 verloren tijdens de lancering door het falen van een Russische Rockot draagraket. Ironisch genoeg kwam de eerste CryoSat toen terecht in het ijs van de Noordelijke Ijszee. Uiteindelijk besliste ESA om de kunstmaan opnieuw te bouwen aangezien het bestuderen van het ijs op Aarde vanuit de ruimte voor wetenschappers van zeer groot belang is. Zo hopen onderzoekers dankzij deze missie meer te leren omtrent het verband tussen het ijs op onze planeet en klimaatsveranderingen. Wetenschappers zien al sinds eind de jaren ’70 dat de ijsbedekking in het Noordpoolgebied afneemt. Om een gedetailleerd beeld te krijgen over de omvang en de dikte van het poolijs op Groenland en Antarctica werd uiteindelijk deze missie ontwikkeld.

De wetenschappers dachten dat 183 meter onder het ijs, waar geen zonlicht meer kan doordringen, alleen nog enkele vormen van microben konden bestaan. Des te groter was de verrassing toen zij een camera tot de diepte lieten zakken en een opmerkelijk garnaal-achtig wezentje kwam aanzwemmen dat zich vastgreep aan de kabel van de camera. Daarnaast haalden de onderzoekers een tentakel omhoog, die naar zij vermoedden afkomstig was van een kwal. Technisch gesproken is de garnaal geen garnaal. Het is een soort vlokreeftje, in de verte verwant aan de garnaal.

De videobeelden dragen mogelijk bij aan de kennis over leven in extreem moeilijke omstandigheden. Als dit soort garnaal-achtige wezens kan leven onder het Antarctische ijs, op een diepte van 183 meter, in volledige duisternis en temperaturen ver onder nul, hoe is dat dan op andere plekken, waar de elementen het leven vijandig gezind zijn? Hoe is dat bijvoorbeeld op Europa, de steenkoude maan van Jupiter?

Microbioloog Cynan Ellis-Evans van de British Antarctic Survey denkt dat de wezens mogelijk van elders zijn komen aanzwemmen en niet permanent in deze koude dieptes leven. Stacy Kim, die met NASA meewerkte aan het onderzoek, denkt daar anders over. De plek waar NASA het onderzoek verrichtte is twintig kilometer van de open zee verwijderd. De onderzoekers boorden een gat van twintig centimeter doorsnede waardoor zij de camera lieten zakken. Dat betekent dat het erg onwaarschijnlijk is dat twee wezens van elders zijn komen aanzwemmen en per toeval werden waargenomen.

Een van de grootste vragen die na de ontdekking bleven hangen is welke voedselbronnen de diertjes gebruiken. Microben zijn in staat hun voedsel uit verschillende stoffen samen te stellen, maar hogere organismen kunnen dat niet. Dus waar voeden ze zich mee? Zo zijn er altijd weer nieuwe vragen om te beantwoorden, aldus Kim.

Bron: anp

Onder het ijs van Antarctica hebben Nieuw-Zeelandse onderzoekers vijf kisten whisky en brandy ontdekt die daar al vermoedelijk honderd jaar begraven waren.

De lekkere sterke drank zou er destijds door poolreiziger Ernest Shackleton (1874-1922) zijn achtergelaten. De leider van de Nieuw-Zeelandse expeditie merkte in het ijs een scherpe geur van alcohol op. Dat zou er op wijzen dat enkele flessen barstten door de ijskoude temperaturen.

De Engels-Ierse Shackleton en Robert Falcon Scott probeerden begin 20e eeuw de Zuidpool te bereiken, maar slaagden daar niet in. In 1908 bouwden ze een hut bij Cape Royds, op Antarctica. Door een gebrek aan voorraad konden ze hun missie niet beëindigen.

Voor de winter aanbrak, verlieten ze het ijzige continent en lieten ze bepaalde spullen achter. De whiskyfirma Whyte and Mackay heeft zich al kandidaat gesteld om de gevonden whisky te analyseren en de blend te reproduceren.